Bûyar, ku gerekê ser bifikirin
Eskerê BOYÎK
Ez bawar nakim ku ji
deshiletdara kes vê gotara min bixûne.
Dema wan jî nîne
nivîsarê wa re serê xwe bêşînin.
Lê çi bikim, dilê
min temûl nekir û min nivîsî.
***
Bûyarên niha li Kurdistana
Başûr dibin, çîrokeke gelêrî tîne bîra mirov.
Evdekî pirr zalim, bêwîjdan, neheq hebûye, esil weke
van dagerkirên Kurdistanê. Zulm û ecêbên xezeb anîye serê
xulam- xizmetkarên xwe, heta heywanên xweye barbir jî
halê xezeb de, birçî, lêdayî, şev-roj di bin barê
giran de, pişta wan kul bûyî xweyî kirîye.
Rojekê ji rojan, haşa guhdirêj û deve êdî ji zulma
wî teyax nakin, dizîva sozê xwe dikine yek, şevekî
kap û benê xwe diqetînin, direvin. Pirr diçin hindik,
de çîroke li nav daristanê, cîkî xewle, mêrgeke bedewe
xweş dibînin. Çêra hêşîn davêje çokê wan, kulîlkên
bînxweş, kanîyên avzelal, esil buhuşt…
Xêra Xwedê. Hema li wura jî dimînin. Ji çava dûr, kêf-kêfa
wan, duxun-veduxun, pişta wan pen dibe.
Çiqas dem derbas dibe,
nizanim.
Rojekê jî li rex wê
mêrgê karvanek datîne.
Kêfa guhdirêjê guhsist
ji karvan re tê, zulm û zora xweyê zalim ji bîra dike
û dike zîrrîn.
Deve ditirse, gudirejê
re dibêje:
-Guhdirêjê bira kerbe,
wê bi me bihisin, bên me bigrin bibin.
-Çi dibe, bira bibe,- guhdirêj cawa devê dide,- ji min
re çi, karwan e, karwan yê devan e, bivin jî wê te bivin.
Dema zîrîna min hatîye, gerekê bizîrim,- û dike zîrre-zîrr.
Xwedîyê karwên
li wan dihisin. Tên,
herda ji digrin, dibin. Dinhêrîn herd jî kirî, xwerî,
kêf kêfa wan e, tînin barê giran li pişta herda jî
dikin û dajon.
Gudirêj, ku êdî hînî
emirê rehet bûbû, ji barê giran û rêya dirêj teyax nake,
nîvê rê xwe davêje erdê û lingê xwe dirêj dike. Dikin-nakin
ranabe.
De karvan e, xwe hîvîya
guhdirêjê nasekinin. Tînin laşê guhdirêjê, tev barê
wê davêjine li ser pişta devê barkirî.
Deve diqehire, nifira hevaltîya xwe û guhdirêjê bêaqil
dike… Lê çi bike, karvan dimeşe ew jî pêra. Wextekî
rastî pirake bilind tên. Dema li ser pirayê re derbas
dibîn, ji hêrsê deve dide lotika, pişta xwe hildiqoşîne.
Ziqe-ziq hundurê kerê tê, dike hêwarze:
-Birayê deve, tu bidi
xatirê xwedê, ez mirim, nede lotika, hestûyê min gişk
şkestin.
-Wî çaxî dema zîrrîna
te hatibû, niha jî dema lotika min e,- devê bi hêrs dibêje
û zerp pişta xwe hilqoşîne.
Laşê guhdirêjê ji ser pişta devê dişiqire
û jorda, ji wê bilindaya dikeve li ser kevirê bin pirê
pen dibe. Laşê hûrxweşbûyî dibe xurê teyrên
laşxwer…
Gelê Kurd bi dewrana ji destê dagerkirên zalim tim li
nav zulm û xezebê de bûye.
Îro, çi ku duh xelkê
Kurd re xewn bû, pareke Kurdistanê, pareke kurda re bûye
rastî …
Icar jî dema zîrîn
û lotika me kurdan hatîye…
***
Bûyarên li başûr
de dest didin mirov dikin nava tirs û fikarê.
Dibe, çi ku bi xûna şihîda, bi helebça, gorên komkujîyê,
hêsîr û axîna dayîka hatîye destanîn, dîsa li ber lêya
bêtifaqîyê, dutîretîyê, berjewendîyên şexsî, şerê
ji bo deshilatdaryê û zengînbûnê, yanê jî li ber xweyîntî
û xiyaneta reş here.
Gilyê dîrokzanê nemir
rehmetî Şekroyê Xudo, ku hevpeyvîneke xwe ya sala
1994 de gotibû dikeve bîra min: „ Û eger diniya
îroyîn de hêzêd dêmokiratîk û fikirqenc alîkariya tevgera
vî perçê Kurdistanê (Başûr) dikin, lê qewatêd paşverû,
îlahî heçar dewletêd ku Kurdistan perçe kirin e, her teherî
dixwezin pexlemiyîê di başûr xin, şuxulê wê
tev li hevkin…Telebext re hinek , partîyayên Kurda di
van pirsa de ne li ser bilindayê ne… Îro gilîkî eşkere
heye, ku gotî bibe gaharê guhê her kurdekî: kar û şerkarîya
Kurdistana başûr, kar û şerkarîya her kurdekî
ye, eger ew xwe Kurd hesab dike. Bi gilîkî îro roja bavo-bavoyê
ye. Kê piştovanîyê Kurdistana başûr dike ew
patrîoêt û miletperwar e. Kî na, extiyarya wî tune dewa
wî navê şeref bike. Eger em vê şansa dîrokî
nedine xebatê, nivşên pey me re tên wê me rûreş
bikin u we rast bikin“.
Xweş û bi welatparêzyeke germ hatiye gotin, lê usa jî dîrokzan li wê
peyama xwe zêde dike, ku tevaya miletê kurd beşdarî
di serketina kurdan Başûrê Kurdistanê de kiriye.
Ji hukumata Kurdistanê tê xwestin, ku di tevaya Kurdistanê
û çand, dîrok û zimanê kurdî xweyî derkeve. “Ew dikarin
bêjin, ku ew beşek ji îraqê ne, lê gerekê berpirsiyariya
wan ji bo tevaya gelê Kurd û Kurdistanê hebe”.
Bi texmîna min, îro her kurdekî welatparêz gerekê destanînên
Kurdistana Başûr xweyî derkeve. Piştgirya hukumatê
û parlamêntoyê bike, nenihêrin kêne, kîjan hizin li ber
deshilatdarîyê… Ji bo deshilatdar demêra diçin welat dimîne.
Gelê Kurd re, ewledê kurdan re, pêşîrojê re ne ku
deshilatdar lê weletê aza pêwîste…
Deshilatdar jî gerekê bifikirin, welat û gel pêvajoke
pir dijwer re, nav dorpêça neyara û xêrnexweza re derbas
dibe, eger gel deshilatdarîya xwe daye destê wan, mafê
wan nîne pêlî mafê gel bikin.
***
Pêşîya da hatîye gotin: “Cîyê agir tunebe, dû dernakeve”.
Usane menî hene, ku xelk rabûne pîya. Deshilatdarên Başûr
gerekê rind bifikirin. Derseke tel ji van bûyaran hildin.
Sebebê tevrabûnê tenê di hêzên dervaye neyar va girê nedin.
Gunê xwe, xeletîyên xwe nerevin, veneşêrin. Gerekê
sebeb û menîya tevrabûna van bûyaran di nav karê xwe de,
karê heval, bira-pismamê xwe de, der û dorê xwe de jî
bigerin û çareseryê bibînin. Guhertinên ku têne xwestin
pêk bînin. Barê Kurdistanê barekî girane. Kê nikare wî
barî bi şîrhelalî, paqij pêşde bibe, gerekê
wî barî li ser pişta wî daynin. Berjewendîyên netewî
nekin qurbana berjewandîyên eşîretî, hizbî. Dema
Xelkê dît ku dengê wan hate bihîstin, guhertin hatine
kirin, sûcdar hatin cezakirin, rastîyê alt kir, wî çaxî
ewê bi temamîya hêza xwe xweyî Kurdistana xwe û destanîna
derên û pişta deshiletdaryê bigrin
***
Dibêjin agirê ku Rojhilata navîn girtîye, alava wê avîtîye
Başûr jî…Ez nizanim ew alav çima nagihîje Kurdistanên
Bakûr, Rojhilat, Rojava jî… ku bi dewrana xelkê kurd hîvîya
wî agirê xweş bûye, davêje Başûr, kîderê pirsa
kurd berbi çareseriyê diçe…
Çîye, em kurd gerekê
tim paşopê tev bigerin?
Em timê gorî berjewendîyên
xelkê, dijî xwe kar bikin?
***
Gotineke pêşîya heye, dibêje: “Dema nêçîra min tê,
haşa g… tejîya min tê”.
Vê dewyê deng û besên ji Herema Kurdistanê û Îreqê digihîjine
me, alozîke pirr bi qezîya dora bajarê Kîrkûkê û bi tomerî
navbera kurda û hêzên Îreqêyê miletçî û paşverû de,
çê bûye… Vî halê çêbûyî de tek tifaq û yekîtîya netewî
li dor deshilatdarîya bi hêz e paqij, tevgera milethiz
e dûrî berjewandîyên şexsî kare serketinê bîne.
28.02.2011
|