2019-12-16
Skip Navigation Links
Destpêk/Anasayfa
Pêwendî/İlişki
Lînk
Skip Navigation Links
Video
Album
Arşîv
Baskın Oran
 
AKP: Şekil-1'e dönüş
2012-07-08 13:16
Baskın Oran
Alamaz olsalardı. Aldıkları o hazin “tahsil” icabı (Sakallı Celal, büyüksün!) dünyayı sadece ak ile kara gören, sonuçta da AKP’yi övecek durumlar ile dövecek durumları ayıramayan eşhası zevklendirmek pahasına, lâfa doğrudan gireceğim: Tümü tamamen kendinden kaynaklanmasa da, AKP iktidarı iç politikada ve dış politikada büyük ölçüde kendi öncesindeki Şekil-1’e döndü. Sonuç şu anda böyle.

Kürt meselesi
Kıbrıs’ta zırnık değişiklik yok, tespit edip geçelim. Kürt meselesinde Şekil-1, devlet politikasının 4 temel direği idi: Şiddet, gizlilik, inkâr, sınırdışı operasyon tatmini. İktidarın çabalarını, Kürt açılımı ve Habur girişimlerini vs. inkâr edemeyiz ama, sonuca bakalım.
Şiddet berdevam: Erdoğan, önce temel kültürel reformları yapmak ve ancak ondan sonra göğsünü gere gere asayiş istemek ilkesini tamamen devre dışı bırakarak, “ PKK silah bırakmadan operasyonlar durmaz” diye tekrarlıyor. Ayşe Berktay ve Büşra Ersanlı bile konferans vermekten KCK tutuklusu. Gizlilik berdevam: Uludere rezilliğinin üzerinden altı ay geçti; öğrendiğimiz tek gerçek, eski adının Roboski olduğu. İnkâr berdevam: “Kürt sorunu yok, terör sorunu var.” Tatmin berdevam: Asla hiçbir sonuç alınamayacağını bile bile, sırf “Türk kamuoyu”nu eylemek için yine gidip Kandil’de dağı-taşı ufalıyoruz. PKK’nın şahinlerinin ekmeğine reçel sürüyoruz.

Ermeniler ve insan hakları
Şekil-1, “Biz onları öldürmedik, onlar bizi öldürdü” idi. Sonra Gül ve Davutoğlu, sonuç alabilecek devrimci tek çözümü, 2009 Protokolleri’ni başlattı. Sonra, biraz Gül-Erdoğan sürtüşmesinden, biraz Azerbaycan’ın şantajından, biraz Türk- İslam Sentezcileri korkusundan, protokoller sumenaltı edildi, Şekil-1’e dönüldü, diasporanın şahinleri âbâd edildi, iki ülke de harâb.
Şu andaki “çözüm”, 2015 yaklaşıyor diye yurtdışında büyük faaliyet: Azerbaycan’la kol kola bir “Türk diasporası” inşa etmek ve “Biz öldürmedik. Onlar bizi öldürdü”ye bununla dönüş. 1915 rezaleti konusundaki son parlak buluşumuz da bununla kafiyeli: Türk Tarih Kurumu’ndan Prof. Dr. Kemal Çiçek iki yıl uğraşıp keşfediyor: İttihat ve Terakki’nin elebaşları, Ermeni halkının paralarını, suç ortakları Almanların Reichsbank’ına kendi adlarına yatırmışlar, savaştan sonra da bunlara İngiliz ve Fransızlar el koymuş. Türkçesi, biz kendi Ermenilerimizi gasp etmişiz, daha iri predator (yırtıcı) olan Avrupalılar da bizi. Milliyetçi profesör bunları utancından saklayacağına, ilan ediyor. Öteki tarih proflarımız da koro halinde bu keşfi övüyor (Bugün, 22-23 Haziran).
Billahi kâbus. Biz de milletçe bu kâbus resmini önümüze almış, oh, Ermenilere borcumuz kalmamış, zaten ‘Bizde kimsenin parası kalmaz’ diye kendi kendimizi tatmin ediyoruz. Başbakan’ın sözünü ettiği nekrofillikle ilgili olabilir mi?
İnsan Hakları Kurumu yeniden kuruluyor, tek söz sahibi: Devlet. Devlet Sırları Kanunu çıkmakta, tek söz sahibi; Başbakan. Mor Gabriel’in topraklarına el konuyor, koyan: T.C. Hazine. Aslında AKP , Vakıflar Genel Müdürlüğü’nü çok değiştirdi; 1960’ların sonundan itibaren devletimizin gasp ettiği gayrimenkuller sahiplerine artık büyük ölçüde iade ediliyor. Ama, herhalde, ileride iade edilecek mal biriksin elimizde diye, bir yandan da gaspa devam. Başbakan gittikçe daha katı. Gazetecilere, “akbaba”, “tasmalı”, şimdi de “satılmış”.

Suriye’de bir “Küçük Amerika”
Şekil-1, Suriye’yle azami gerginlik idi. Davutoğlu’nun çok saygıdeğer Sıfır Sorun’u bunu da halletmişti; en iyi dostumuz olmuştu bu komşu. Ne idüğü katiyen belli olmadığı için, vurulan jet olayına girmeyeceğim. ‘Büyük komşu küçük komşusuyla oynuyor’ diye terbiyeli kılabileceğimiz kaba bir tabirden de bahsetmeyeceğim. Ama, Allah aşkına, iki yıl önce de Suriye tam bir diktatörlük değil miydi, ne değişti? Biz niye bu komşumuzu bu kadar gagalamaya başladık? Demokrat olmadığı için mi? Yahu, parasız eğitim için pankart açan çocukları ve yürüyüşe katılan sağır-dilsizleri slogan atmaktan şu kadar yıl hapse çarptıran ülke değil mi burası? Bize mi düştü Suriye’ye demokrasi mürebbiyeliği? Biz şimdi, Celal Bayar’ın 1960’tan önce bahsettiği “Küçük Amerika” mı oluyoruz Ortadoğu bölgesinde?
Her zamanki gibi yabancı basından öğrendik: Parasını Suudilerin ödediği silahları bizim MİT Antakya’daki mülteci kampına teslim ediyor, oradan da Hür Suriye Ordusu’na. Yahu, hiç mi gelmedi aklınıza şu deve dişi gibi sorular.
1) Tamam, bir ülkedeki insan hakları sorunu “ulusal yetki”ye girmez. Yani, AGİT’in 1991 Cenevre toplantısından bu yana, bunlar artık “uluslararası toplumun meşru ilgi alanı”dır. Ama bu hak ihlalleri, bir başka ülke dış politikasının oyuncağı da olamaz.
2) “Suriye bizim iç meselemizdir” lafının anlamı şimdi çıkıyor da, ya başkaları Türkiye’yi kendi “iç mesele”si sayarsa bir gün? Gözümüzde Kürt sorunu gibi bir mertek varken, elâlemin gözündeki elife nasıl laf söyleriz? Şimdi, tamamen aynı gerekçeyle bir “Hür Kürdistan Ordusu”na silahlar gönderilirse ne diyeceğiz? Buna bir de, Türkiye’de İslamcılığın yükselmesinin Avrupa ve Rusya’yı alarma geçireceğini ekleyin.
3) Biz Suriye’yle can-ciğer-kuzu-sarması iken “Eksen Kayması” lafını çıkartan Batı, savaş çığlıkları yükselince itidale davet ediyor. Şimdi bunu ya “balığa yol vermek” (misinayı gevşetmek) biçimindeki balıkçılık tabiriyle yorumlayacağız yahut da itidalsiz olduğumuzu itiraf edeceğiz. Tercihiniz?
Şam ve Beyrut’ta en büyük meydanların adı “Meydan-ı Şüheda”dır. Bunun bizim İttihatçıların idam sehpalarından kaynaklandığını hiç düşünmeden “Bölgesel Güç” olma iddiasında bulunduk. O da yetmedi, “Küresel Güç” dedik. Şimdi Suriye olayını içte tribünlere oynamak için, dışta da ‘Bize bu bölgede bulaşılmaz!’ kabadayılığı için kullanmaya başladık. Diğer yandan, internette alay başladı: “Kadınların Bacak Arasına Karışma Bakanlığı kuruldu.” Yazıktır. Bu mu olmalıydı, reformcu AKP’nin sonu? Her yanında mum yanan Bölgesel Güç olur mu? Başbakan “ Türkiye’nin gazabı şiddetli ve kahredicidir” dediği anda (Milliyet, 27.06.2012) elveda Bölgesel Güç rüyası, çünkü tüm Araplar haklı olarak bunu “Küçük Amerika” anlayacaktır.
Sizi unutmadım İttihatçılar. Siz zinhar ağzınızı açmaya tevessül etmeyin, sadece sessizce utanın, tamam mı? Çünkü bu tablo, sizin Türkiye’yi alternatifsiz bırakmanızın resmidir. Nalına da mıhına da nasıl ve ne zaman vurulur, ak ve kara’dan başka renk bilmeyenlerden öğrenecek değiliz.
-----------------------------------------
Radikal-3 Temmuz
Print